ΡΙΝΙΣΜΑΤΑ ΜΝΗΜΗΣ

Του Λευτέρη Τσίλογλου. Πέρα από τις αναγκαστικές μέρες πείνας που μου έτυχαν, είχα και μερικές εθελοντικές. Δύο τέτοιες θυμάμαι στη φοιτητική μου περίοδο κι ήταν μέρες συμπαράστασης σε αγωνιζόμενους –με διάφορα αιτήματα– φοιτητές. Η πρώτη ήταν με αίτημα να καθιερωθεί η μεταφορά μαθήματος στο επόμενο έτος, δικαίωμα που δεν υπήρχε τότε και ο φοιτητής έπρεπε να επαναλάβει όλο το έτος, έστω και για μισό μάθημα. Αυτή έγινε, μάλλον, το 1962 μέσα στην αίθουσα της Ένωσης των Κυπρίων Φοιτητών. Δε με αφορούσε προσωπικά, αφού είχα περάσει όλα τα μαθήματα, αλλά εγώ, όπου γάμος και χαρά, τσουπ παρών κι απρόσκλητος!

Η ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΜΟΥ ΕΝΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Του Λευτέρη Τσίλογλου. Οι εκλογές στη Φυσικομαθηματική σχολή της Αθήνας για τον τότε ενιαίο σύλλογο «Αριστοτέλης» γίνονταν εκείνα τα χρόνια με την εξής διαδικασία: Τα τμήματα της σχολής ήταν πέντε, δηλαδή Μαθηματικό, Φυσικό, Χημικό, Φυσιογνωστικό και Φαρμακευτικό. Επί τέσσερα έτη το κάθε τμήμα, μας κάνει είκοσι. Ο φοιτητής που στις εκλογές του έτους ερχόταν πρώτος σε ψήφους ήταν ο πρόεδρος του έτους. Σε κάθε έτος εκλέγονταν με την κατάταξη των ψήφων τρεις,: Ο δεύτερος αντιπρόεδρος κι ο τρίτος γραμματέας. Το Δ.Σ του «Αριστοτέλη» αποτελούνταν από 24 μέλη. Οι είκοσι πρόεδροι των ετών και τέσσερις αντιπρόεδροι, που επιλέγονταν με ψηφοφορία από τους 20 προέδρους. Έτσι στις εκλογές έπρεπε να έρθεις πρώτος στο έτος σου. Μια επιτροπή από το απερχόμενο Δ.Σ. του συλλόγου έμπαινε στο Αμφιθέατρο ή σε μια μεγάλη αίθουσα μετά το τέλος του μαθήματος που είχαμε υποχρεωτική παρουσία (κάτι σύνηθες εκείνη την εποχή) και άρχιζε η ψηφοφορία.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Του Λευτέρη Τσίλογλου. Εντυπώσεις από πρόσωπα και καταστάσεις.

ΥΠΗΡΕΤΗΣΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

Του Λευτέρη Τσίλογλου. Δεν έχω καμιά, μα καμιά, αντίρρηση για την αυτονόητη υποχρέωση κάθε νέου Έλληνα πολίτη να υπηρετήσει την πατρίδα του. Δηλαδή να κάνει τη στρατιωτική του εκπαίδευση, να πάρει τις αναγκαίες γνώσεις χειρισμού των όπλων, να ζήσει σε συνθήκες τήρησης κανόνων πειθαρχίας και ομαδικής ζωής. Εννοείται ότι όλα συνοδεύονται με την εσωτερική ευχή μου αυτά ποτέ να μην χρειαστούν στο μέλλον. Αν όμως, κακή τη μοίρα, χρειαστούν σε κάποια φάση; Τότε τι γίνεται;

ΜΙΑ ΣΚΛΗΡΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Του Λευτέρη Τσίλογλου. Ήταν η μέρα που έφτανε στον Πειραιά, με τρένο απ’ τη Θεσσαλονίκη, η σορός του δολοφονηθέντος βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Την εποχή εκείνη ήμουν φοιτητής. Τα ρούχα που διέθετα ήταν ασφυκτικά περιορισμένα κι έτυχε εκείνη την ημέρα να μην έχω καθαρό πουκάμισο. Έτσι δανείστηκα από τον συγκάτοικό μου μια μπλούζα. Αυτές που τότε έλεγαν μπλούζες κολλεγίου. Για πρώτη φορά φορούσα κάτι τέτοιο. Ήθελα να είμαι κάπως ντυμένος γιατί το απόγευμα προς το βράδυ η νεολαία της Αριστεράς οργάνωνε στον Πειραιά μια συγκέντρωση τιμής και σεβασμού κατά την άφιξη της σορού.

ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ

Του Λευτέρη Τσίλογλου. Δεν φιλοδοξώ να περιγράψω τη γενικότερη κατάσταση στις φυλακές στη διάρκεια της επταετίας των συνταγματαρχών. Πρώτον, γιατί δεν έχω τη συνολική εικόνα τους, αφού εγώ έζησα μόνο σε δυο απ’ αυτές ενώ υπήρχαν κι άλλες. Και, δεύτερον, γιατί δεν είναι στις προθέσεις μου κάτι τέτοιο. Άλλωστε και σ’ αυτές τις φυλακές που έζησα δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι ήμουν ενήμερος σε κάθε τι που συνέβαινε. Κάθε άλλο. Απλώς θα ήθελα, στο όνομα της ιστορικής μνήμης, να κάνω την προσωπική μου κατάθεση για μερικά περιστατικά από αυτήν την περίοδο που εγώ ο ίδιος έζησα στη φυλακή κι έχουν σαφές προσωπικό χρώμα ή άλλα που υπέπεσαν άμεσα στην αντίληψή μου. Να τα διασώσω πριν ο χρόνος που περνάει τα σβήσει όλα και τα πάρει, μαζί με μας, στην ανυπαρξία.