ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΕΚΛΕΙΤΗΣ 1937-2014

Ρεκλείτης

Γεννήθηκε το 1937 στην Κλένια Κορινθίας. Εργάστηκε ως αγρότης, οικοδόμος και στη μεταπολίτευση ως ιδιωτικός υπάλληλος στον τομέα των ασφαλειών. Ήταν παντρεμένος με την Αργυρώ (Ηρώ), το γένος Ζαννή, στέλεχος της Ν.ΕΔΑ και μέλος του Προεδρείου του ΚΣ της ΔΝΛ, και έχουν αποκτήσει δύο κόρες. Από το 1978 ζούσαν στη Νέα Σμύρνη.

Ξεκίνησε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Χιλιομόδι Κορινθίας. Διέκοψε τη φοίτησή του για 4 περίπου χρόνια. Στρατεύτηκε και στη συνέχεια ολοκλήρωσε το σχολείο σε νυκτερινό γυμνάσιο στον Βύρωνα. Αποφοίτησε το 1964, αφού ολοκλήρωσε και τον 7ο χρόνο σπουδών που θέσπισε για τα νυχτερινά γυμνάσια η κυβέρνηση της ΕΡΕ και διατήρησε η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, προκαλώντας «θύελλα» στα νυχτερινά.

Πατέρας του ήταν ο Γιάννης Ρεκλείτης, 1907–1987, από την Κλένια Κορινθίας, αγρότης και με την εγκατάστασή του στην Αθήνα εργάστηκε ως εργάτης και οικοδόμος. Προέρχονταν από δημοκρατική οικογένεια και ο ίδιος εντάχθηκε από τα γυμνασιακά του χρόνια στο ΚΚΕ. Μετά την επιστροφή του από το αλβανικό μέτωπο, εντάχθηκε στην Αντίσταση και πρωτοστάτησε στη συγκέντρωση πολεμικού υλικού και στην οργάνωση του αντάρτικου στην περιοχή. Επικεφαλής της πρώτης ανταρτοομάδας στην περιοχή της Νεμέας, έγινε αργότερα καπετάνιος του 3ου Τάγματος του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Αργολιδοκορινθίας με το ψευδώνυμο καπετάν Ντόμπρος. Πολέμησε σε όλες τις μάχες που έδωσε το 6ο Σύνταγμα σε Αργολιδοκορινθία και Αρκαδία και στη συνέχεια, στην Αθήνα, στα Δεκεμβριανά, στην περιοχή Μακρυγιάννη. Επιστρέφοντας από τον Αχλαδόκαμπο, όπου είχαν καταθέσει τα όπλα, αμέσως μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας το 1945, συνελήφθη από τους χίτες στο Χιλιομόδι, αλλά γλίτωσε από σίγουρο θάνατο. Φυλακίστηκε από τους Βρετανούς στα αποδυτήρια του Καλλιμάρμαρου και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις Φυλακές Κορίνθου, όπου συνάντησε δύο από τους αδελφούς του. Απολύθηκαν με τα «μέτρα αποσυμφόρησης», το 1946, οπότε πέρασαν και οι τρεις στην παρανομία στην Αθήνα. Στον εμφύλιο, τον Σεπτέμβριο του 1946, μετά την εκτέλεση από τους χίτες του αδελφού του, Γιώργη, μετακινήθηκε στην Κρήτη και πολέμησε, με το ψευδώνυμο καπετάν Λευτέρης, στις γραμμές του ΔΣΕ στο Μάλεμε και γενικά στην ορεινή περιοχή Χανίων. Παραδόθηκε με τα μέτρα αμνήστευσης «των κατοχικών», το 1948, και φυλακίστηκε έως την εποχή της κυβέρνησης Πλαστήρα.

Μητέρα του ήταν η Μαρίνα, 1910–1944, το γένος Τρίκκα, από την Προσύμνη (Μπερμάτι) Αργολίδας. Θανατώθηκε από συνεργάτες των Γερμανών, την άνοιξη του 1944, στο Ζευγολατιό (Μεσινό) της ορεινής Κορινθίας, όπου ζούσε με τα τρία παιδιά της.

Τα αδέλφια του πατέρα του είχαν σχέσεις με την Αριστερά και ενεπλάκησαν στο αντιστασιακό κίνημα. Μάλιστα, ο τρίτος κατά σειρά αδελφός, Γιώργης, που διετέλεσε υπεύθυνος της Τομεακής Επιτροπής του ΕΑΜ Ανατολικής Κορινθίας στα χρόνια της Αντίστασης, εκτελέστηκε τον Αύγουστο του 1946 από τους χίτες, όταν επιχείρησε ανεπιτυχώς με άλλους συντρόφους του να συγκροτήσει την πρώτη ανταρτοομάδα του ΔΣΕ στην Αργολιδοκορινθία.

Ο παππούς του, Χρήστος Ρεκλείτης, κατέβαλε και αυτός το τίμημα της εμπλοκής των παιδιών του στην εμφύλια σύγκρουση, εξοριζόμενος στο Τρίκερι από το 1948 μέχρι το 1950.

«Κομμουνιστές με περγαμηνές από την Κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο», όλα τα μέλη της πατρικής οικογένειας έγιναν στελέχη και ψηφοφόροι της ΕΔΑ στα μετεμφυλιακά χρόνια.

Ο Χρήστος Ρεκλείτης δήλωνε «εκ γενετής κομμουνιστής». «Έζησα, λέει, ακολουθώντας την πορεία του πατέρα μου, την Κατοχή, την εθνική Αντίσταση, την τρομοκρατία και τις διώξεις του –μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας− αγγλοδημιούργητου κράτους και παρακράτους, τον εμφύλιο και φυσικά τη μετεμφυλιοπολεμική περίοδο». Με την άφιξή του στην Αθήνα, το 1958, γράφτηκε, όπως θυμάται, μέλος στον «Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο», στο σωματείο των «μπετατζήδων» και στον αθλητικό σύλλογο «Πανελλήνιο» στο τμήμα του μποξ. Ταυτόχρονα έγινε μέλος της Ν.ΕΔΑ στην τοπική οργάνωση Αγίας Βαρβάρας, όπου κατοικούσε.

Στις αρχές του 1959 σταμάτησε όλες τις δραστηριότητές του για να υπηρετήσει τη δίχρονη στρατιωτική θητεία του, για ένα χρόνο, στο «τάγμα ανεπιθυμήτων» στο Καλπάκι και στη συνέχεια στον Λαγκαδά, μέχρι τα τέλη του 1960.      

Με την επιστροφή του στην Αθήνα, συνεχίζει τη δραστηριότητά του στη Ν.ΕΔΑ Αγίας Βαρβάρας και στο σωματείο μπετατζήδων, ενώ την ημέρα εργάζεται στις οικοδομές και το βράδυ παρακολουθεί το νυχτερινό γυμνάσιο. Παράλληλα, δραστηριοποιείται στην τότε συγκροτημένη (και ημιπαράνομη) οργάνωση της Ν.ΕΔΑ στους μαθητές νυχτερινών γυμνασίων, με υπεύθυνο τον Αλέκο Λάιο. «Μας κρατούσε απευθείας μέλος του Γραφείου του ΚΣ της Ν.ΕΔΑ [ο Ζήσης Θέος], χωρίς να έχουμε επαφή με την υπόλοιπη οργάνωση της νεολαίας».

Ταυτόχρονα συμμετέχει ως υπεύθυνος για τους μαθητές των νυχτερινών γυμνασίων στη «Συντονιστική Επιτροπή Εργαζομένων Φοιτητών, Σπουδαστών Τεχνικών Σχολών και Μαθητών Νυχτερινών Γυμνασίων», αφού εκλέχθηκε την Πρωτομαγιά  του 1961, και στη συνέχεια στον ΣΕΜΜΕ, του οποίου ήταν ο πρώτος πρόεδρος από την ίδρυσή του μέχρι το 1964, ενώ ως οικοδόμος συμμετέχει στους Νέους του ΔΣΚ.

Μέλος του ΚΣ της Ν.ΕΔΑ από το 1962, μετά την οργανωτική αναδιάρθωση της Νεολαίας, ορίζεται επαγγελματικό στέλεχός της, από τον Μάρτιο του 1964, υπεύθυνος για την εργατική δουλειά στο βιομηχανικό τομέα της Αθήνας. Με την ιδιότητα του αυτή παίρνει μέρος, με την αντιπροσωπεία της Ν.ΕΔΑ, στο Β΄ Φόρουμ Νεολαίας και Σπουδαστών της ΠΟΔΝ στη Μόσχα, τον Αύγουστο του 1964, αλλά και στο Ιδρυτικό Συνέδριο της ΔΝΛ. «Στην αρχή είχα επιφυλάξεις για τη συγχώνευση της Ν.ΕΔΑ με τη ΔΚΝΓΛ, φοβούμενος ότι έτσι θα δυσκολευτεί η ιδεολογική δουλειά μας στη νεολαία», έχει καταθέσει, «αλλά σύντομα τις ξεπέρασα». Αντιπρόσωπος του βιομηχανικού τομέα, παρουσίασε την εισήγηση για την «εργατική δουλειά στον βιομηχανικό τομέα στο Ιδρυτικό Συνέδριο της ΔΝΛ και εκλέχθηκε μέλος του ΚΣ της.

Το φθινόπωρο του 1965, έφυγε και πάλι στη Μόσχα, για ένα χρόνο, όπου παρακολουθούσε πολιτικά μαθήματα. Μετά την επιστροφή του από την ΕΣΣΔ, το 1966, ανέλαβε τη θέση του οργανωτικού γραμματέα για την «εργατική δουλειά» της ΔΝΛ στην πόλη του Πειραιά, κυρίως στα νυχτερινά σχολεία και στα εργοστάσια, που τη διατήρησε μέχρι τη δικτατορία.

Από τη διαδρομή του στο νεολαιίστικο κίνημα, θυμόταν με συγκίνηση τη συγκέντρωση στο Θέατρο Άλφα, το φθινόπωρο του 1961, όταν δημιουργήθηκε η «Συντονιστική Επιτροπή Εργαζομένων Φοιτητών, Σπουδαστών και Μαθητών». «Εκεί σπάσαμε για πρώτη φορά τον τσαμπουκά της ΕΚΟΦ», θυμάται και περιγράφει τις συγκρούσεις στην είσοδο του θεάτρου με την ΕΚΟΦ αλλά και τους αγώνες για την κατάργηση του 7ου έτους σπουδών. «Η Συντονιστική Επιτροπή, που συγκροτήσαμε, ήταν τριμελής. Συμμετείχαμε ο Μιχάλης Οικονόμου, πρόεδρος του ΣΕΦΣ, εγώ ως εκπρόσωπος των μαθητών των νυχτερινών γυμνασίων και ο Απόστολος Κανιάρης από τις τεχνικές σχολές». Και συνεχίζει: «Οι νυχτερινοί μαθητές ήταν μια ζωντανή νεολαία, ένα φυτώριο που στελέχωσε αργότερα τις οργανώσεις μας στην Αθήνα».

 Εκτός από τις πολιτικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες στο χώρο όπου εργαζόταν, θυμόταν επίσης τις εξορμήσεις για τη διάδοση του βιβλίου και τις εξωραϊστικές δραστηριότητες της ΔΝΛ. «Είμαι πρακτικός άνθρωπος», αυτοχαρακτηριζόταν και εξηγούσε ότι σεβόταν τη γη και κάθε εργαλείο. «Πρώτο και πολυτιμότερο εργαλείο θεωρώ το βιβλίο αλλά και ό,τι αφορά τη γη και την καλλιέργειά της», κατέθετε. «Για τους λόγους αυτούς πρωτοστατούσα και στις εξορμήσεις του βιβλίου αλλά και στις δενδροφυτεύσεις και γενικά στους εξωραϊσμούς». 

Θεωρούσε απογοητευτικές τις προτάσεις των άλλων αριστερών ρευμάτων στη νεολαία της εποχής και παράλληλα δήλωνε ότι δεν είχε διαφωνίες ως προς τη στρατηγική και πολιτική χάραξη στη ΔΝΛ. Μέλος του ΚΚΕ από το 1965, διευκρίνιζε ότι δεν λειτούργησε σε τριάδα του ΚΚΕ εντός της ΔΝΛ, αν και του έγινε πρόταση από ηγετικό κομματικό στέλεχος, η οποία δεν είχε συνέχεια.

Δικάστηκε, το 1965, για «άδικη επίθεση», στο πλαίσιο «αντικινητοποιητικών προκηρύξεων που κατέβαζαν οι άνθρωποι του Λυκιαρδόπουλου στις οικοδομές», αλλά δεν φυλακίστηκε.

Διάβαζε τον αριστερό τύπο της εποχής: Η Γενιά μας, Δρόμοι της Ειρήνης, Τετράδια της Δημοκρατίας, Πανσπουδαστική, Αυγή, Δημοκρατική Αλλαγή, Ελεύθερα Συνδικάτα, Επιθεώρηση Τέχνης, Ελληνική Αριστερά. Δήλωνε επίσης ότι διάβαζε τον Νέο Κόσμο, που έπαιρνε ταχυδρομικά. Ως πρόεδρος του ΣΕΜΜΕ, συμμετείχε στη σύνταξη της εφημερίδας Μαθητική.

Το πρωί της 21ης Απριλίου, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα, προσπάθησε να εφαρμόσει τη «γραμμή»-σύνθημα: «ο λαός στους δρόμους» κινητοποιώντας οικοδόμους που εργάζονταν στην περιοχή Εξαρχείων, αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση. Έτσι πέρασε στην παρανομία και άρχισε, από την πρώτη ημέρα, να οργανώνει ομάδα νέων μαθητών σε τριάδες. Σε λίγες ημέρες πήρε επαφή με την παράνομη οργάνωση της ΔΝΛ. Μετά τα «χτυπήματα της ασφάλειας», το καλοκαίρι του 1967, στην Οργάνωση Νέων του ΠΑΜ, του ανατέθηκε η ευθύνη της Οργάνωσης Αθήνας Νέων του ΠΑΜ, την οποία είχε μέχρι τη σύλληψή του.

Συνελήφθη στις 12 Απριλίου 1968 και κρατήθηκε για 2,5 ημέρες στο στρατόπεδο πεζοναυτών (505 τάγμα) στον Διόνυσο Αττικής. Βασανίστηκε και ημιθανής μεταφέρθηκε, στις 16.4, στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο, όπου νοσηλεύτηκε για ένα περίπου μήνα. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε πάλι στον Διόνυσο όπου συνεχίστηκαν τα βασανιστήρια ώς τις 22.6. Μεταφέρθηκε στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών, όπου κρατήθηκε για ένα μήνα και στη συνέχεια στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Στο τέλος Αυγούστου του 1968, μεταφέρθηκε στις φυλακές Αβέρωφ, σε απομόνωση, στην πτέρυγα των ποινικών κρατουμένων.

Δικάστηκε για παραβάσεις του νόμου 509 μαζί με τους «επικηρυγμένους» Μίμη Δαρειώτη και Σωτήρη Αναστασιάδη, τη Μαρία Καλλέργη, Γιάννη Πετρόπουλο κ.ά., τον Ιανουάριο του 1969. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές της Αίγινας, πάλι στις φυλακές Αβέρωφ, στον Κορυδαλλό και τέλος στην Αίγινα, στον Κορυδαλλό, στα Βούρλα κα πάλι στον Κορυδαλλό, από όπου απολύθηκε με την αμνηστία τον Αύγουστο 1973.

Πληροφορήθηκε τη διάσπαση του ΚΚΕ στην παρανομία από το ραδιόφωνο. «Από τη πρώτη στιγμή τοποθετήθηκα και τους διεμήνυσα σε ψιλογραφία: “Η διάσπαση της ηγεσίας είναι εγκληματική. Η δημοσιοποίησή της είναι ολέθρια και πρέπει να σταματήσει αμέσως. Να αναλάβει την ευθύνη της καθοδήγησης του κόμματος το Γραφείο Εσωτερικού και να καλέσει: α) τις δύο πτέρυγες να σταματήσουν τη δημόσια αντιπαράθεση και β) όποιος θέλει να βοηθήσει τον αντιδικτατορικό αγώνα να κατέβει στην Ελλάδα”».

Εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού από τις πρώτες ημέρες της εμφάνισής του και παρέμεινε στις γραμμές του μέχρι τη «διάλυσή» του, το 1987. Παρέμεινε «συνταγμένος» στην ΕΑΡ, στη συνέχεια στον Συνασπισμό και την τελευταία περίοδο είχε ενταχθεί στη Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ).

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας (ΕΜΙΑΝ) το 2000 και επί χρόνια διετέλεσε μέλος του Διοικητικού της Συμβουλίου.

 

Οι περισσότερες πληροφορίες αντλούνται όπως αναφέρονται στο βιβλίο της Ιωάννας Παπαθανασίου και συνεργατών, Η Νεολαία Λαμπράκη τη δεκαετία του 1960. Αρχειακές τεκμηριώσεις και αυτογραφικές καταθέσεις, Αθήνα 2008, σελ.491–495.  


Λόγος του Προέδρου της ΕΜΙΑΝ, καθηγητή Θανάση Καλαφάτη,
στην κηδεία του Χρήστου Ρεκλείτη
                                           

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας (ΕΜΙΑΝ) εκφράζει την άφατη λύπη του για το θάνατο του ιδρυτικού μέλους του, και επί πολλά χρόνια μέλους της διοίκησής του, Χρήστου Ρεκλείτη.

Ο Χρήστος Ρεκλείτης γεννημένος το 1937 στην Κλένια της Κορινθίας από αγροτική οικογένεια με μεγάλη αντιφασιστική και αντιστασιακή δράση που χωρίς φειδώ έδωσε το αίμα της για να αναβλύσει το δένδρο της ελευθερίας με τη συντριβή των κατακτητών και για να δει η χώρα μια καινούργια προκοπή.

Μπήκε από μικρός στη βιοπάλη, εργάστηκε ως αγρότης, εργάτης και οικοδόμος στην Αθήνα όπου συνέρρεαν μέλη πολλών κατατρεγμένων αριστερών οικογενειών στην περίοδο της λευκής τρομοκρατίας. Αναδείχτηκε γρήγορα σε ηγέτη του νεολαιίστικου εργατικού κινήματος, ήταν «εκ γενετής» κομμουνιστής. Έζησε όλη τη δύσκολη και ματωμένη πορεία της Αριστεράς από την Κατοχή, τον εμφύλιο και την μετεμφυλιακή περίοδο. Υπηρέτησε και ο ίδιος, όπως και άλλοι συνεπείς δημοκράτες και κομμουνιστές στο Τάγμα Ανεπιθύμητων στο Καλπάκι.

Την ημέρα με τους μπετατζήδες στην οικοδομή, το βράδυ στο νυκτερινό γυμνάσιο. Στα χρόνια των μεγάλων συγκρούσεων της δεκαετίας του ’60 ήταν από εκείνους που πρωτοστάτησαν στη συνεργασία φοιτητών και νέων εργαζομένων για την αντιμετώπιση της βίας της φασιστικής ΕΚΟΦ, ήταν εκείνος που ηγήθηκε των μαθητών της νύχτας,  που μαζί με άλλα κινήματα νέων, της Ειρήνης, νέων κοριτσιών, νέων αγροτών, έδωσαν τη μεγάλη μάχη κατά του εκλογικού πραξικοπήματος, συνέβαλαν στην ανατροπή του καραμανλισμού και άνοιξαν το δρόμο για τη δημιουργία της πιο μαζικής, πλατειάς, πρωτοπόρας δημοκρατικής οργάνωσης κατά την μεταπολεμική περίοδο, της Νεολαίας Λαμπράκη.

Ο Χρήστος αναδείχτηκε σ’ έναν από τους ηγέτες της νέας οργάνωσης και μαζί με τους συντρόφους του, όταν ήρθε η ώρα, έδωσε τον ωραίο και δύσκολο αγώνα κατά του χουντικού καθεστώτος. Ήταν αυτός που υπέστη τα φρικτότερα βασανιστήρια, στάθηκε όρθιος και άτρομος και κατατρόπωσε ψυχικά τους βασανιστές του. Στα χρόνια της φυλακής ήταν ο εμψυχωτής, το παλληκάρι που μας ενθάρρυνε. Πέρασε από τον Διόνυσο, την Αίγινα, τον Αβέρωφ, τα Βούρλα και τον Κορυδαλλό και απολύθηκε το 1973. Με την αποφυλάκισή του συνέχισε τη δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ Εσωτερικού, της ΕΑΡ και του Συνασπισμού.

Ο σύντροφος Χρήστος ήταν από τις υψηλές κορυφές του σύγχρονου εργατικού κινήματος. Μεγάλος άνδρας, ντόμπρος, γενναίος, φιλικός στους συντρόφους του, καλός σύζυγος και πατέρας, δεμένος με την ελληνική γη και την ελευθερία. Από εκείνους που σήκωσαν ψηλά με κάθε θυσία και προσφορά την ηττημένη από τον εμφύλιο πόλεμο Αριστερά. Από εκείνους τους υψηλόφρονες πατριώτες κομμουνιστές που έκαναν το περιβόλι του Παλαμά ταμπούρι και ανάχωμα για μια νέα γέννα και μια νέα Ελλάδα. Αιωνία η μνήμη του.

 Η ΕΜΙΑΝ συμπαρίσταται και σφίγγει το χέρι της φίλης και συντρόφισσάς του Αργυρώς και όλων των παιδιών του.

Διάφορα ντοκουμέντα από την αγωνιστική δράση του Χρήστου Ρεκλείτη

img262

 

 

Εταιρεία Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας (ΕΜΙΑΝ), Ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής Εργαζομένων Μαθητών-Σπουδαστών για την απεργία διαρκείας του Ιανουαρίου 1963, που φέρει την υπογραφή του Χρ. Ρεκλείτη,17.1.1963.

img261

Εταιρεία Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας (ΕΜΙΑΝ), Ανακοίνωση του Συλλόγου Εργαζομένων Μαθητών Μέσης Εκπαιδεύσεως  (ΣΕΜΜΕ), 21.1.1964(;), που φέρει την υπογραφή του προέδρου του, Χρ. Ρεκλείτη.

REKLEITIS2

Αντιπρόσωποι ΔΝΛ με τους Σοβιετικούς κοσμοναύτες, Πρεσβεία ΕΣΣΔ. Διακρίνονται οι καθιστοί από αριστερά (δεύτερος) Κώστας Τσουράκης, Γιάννης Μπανιάς και Αργυρώ Ρεκλείτη. Όρθιοι από αριστερά οι Νίκος Κιάος, κοσμοναύτες, Χρήστος Ρεκλείτης και η Μίνα Μηλαίου. Όρθιοι πίσω Μίμης Κασαπίδης, Γιώργος Χριστοφιλόπουλος, άτομο από την Πρεσβεία και πίσω από το Χρήστο Ρεκλείτη είναι ο Ανδρέας Λεντάκης. ΕΜΙΑΝ, Φωτογραφική Συλλογή Χρήστου Ρεκλείτη και Αργυρώς Ζαννή.

 

REKLEITIS7

Από τη Συγκέντρωση του ΣΕΜΜΕ στην αίθουσα των  Εμποροϋπαλλήλων την Πέμπτη 24.10.1963. ΕΜΙΑΝ, Φωτογραφική Συλλογή Χρήστου Ρεκλείτη και Αργυρώς Ζαννή.

REKLEITIS32

Εργατικά στελέχη στο Α’ Συνέδριο Δ.Ν.Λ., Μάρτιος 1965. Διακρίνονται όρθιοι στη τρίτη σειρά από αριστερά οι Γιάννης Πετρόπουλος, Νίκος Μπερτσάς, Τάκης Καράμπελας, Βασίλης Τριαντάφυλλος και Λαοκράτης Χαλβατζής. Δεύτερη σειρά όρθιοι από αριστερά οι Γιώργος Αργύρης, Παναγιώτης Λυκούδης, Βαγγέλης Άνδροβικ, Θανάσης Τσουκνίδας, Μπάμπης Κοβάνης, Χρήστος Ρεκλείτης και Γιάννης Τζένας. Καθιστοί από αριστερά οι (τρίτος) Αντώνης Μαρής, Δημήτρης Κουτσούνης και (τελευταίος) Γιάννης Στεφανίδης. ΕΜΙΑΝ, Φωτογραφική Συλλογή Χρήστου Ρεκλείτη και Αργυρώς Ζαννή.

REKLEITIS42

Συγκέντρωση νυχτερινών μαθητών για τον 7ο  χρόνο στο Θέατρο Μουσούρη, (1962;) Στο βήμα ο πρόεδρος του ΣΕΜΜΕ Χρ. Ρεκλείτης. ΕΜΙΑΝ, Φωτογραφική Συλλογή Χρήστου Ρεκλείτη και Αργυρώς Ζαννή.

REKLEITIS48

Από την απεργία πείνας των «μαθητών της νύχτας» στις 10–11/4/64 μέσα στα Γραφεία του Σ.Ε.Μ.Μ.Ε. για την κατάργηση του 7ου έτους φοιτήσεως από τα νυχτερινά γυμνάσια. Διακρίνονται από αριστερά οι Διονύσης Παπαδάτος (νυν πρόεδρος), Βασίλης Κωτούλας (αντιπρόεδρος, διευθυντής μαθητών), Χρήστος Ρεκλείτης (πρωην πρόεδρος) και Θύμιος Τσικνής (μέλος), 11/4/64. ΕΜΙΑΝ, Φωτογραφική Συλλογή Χρήστου Ρεκλείτη και Αργυρώς Ζαννή.

LAIOS9

Αντιπροσωπεία Λαμπράκηδων στο Παγκόσμιο ForumΝεολαίας στη Μόσχα. Διακρίνονται από αριστερά οι Αλέκος Λάιος, Χρήστος Ρεκλείτης και Θανάσης Τσουκνίδας. ΕΜΙΑΝ, Φωτογραφική Συλλογή Αλέκου Λάιου.